Tanner, Matěj: Societas Jesu usque ad sanguinis et vitae profusionem militans, in Europa, Africa, Asia, et America, contra Gentiles, Mahometanos, Judaeos, Haereticos, Impios, pro Deo, Fide, Ecclesia, Pietate. Sive Vita, et Mors eorum, qui Ex Societate jesu causa Fidei, [et] Virtutis propugnatae, violenta morte toto Orbe sublati sunt
Pragae: Typis Universitatis Carolo-Ferdinandeae, in Collegio Societatis Jesu ad S. Clementem, per Joannem Nicolaum Hampel Factorem, 1675, Str. 112-113
Krajská vědecká knihovna v Liberci, Signatura: B 9481
dostupné na: https://www.digitalniknihovna.cz/kvkli/view/uuid:7e67f6c7-63c6-4d1c-a9ad-fcd572d88214?page=uuid:eb8a7cd0-8879-11e5-a7d6-001b21d0d3a4
112P. IOANNES MEAGH.
MARTINUS IGNATIUS.
WENCESLAUS TRNOSSKA.
Quo tempore Panerius, Suecicæ militiæ post Gustavum Regem Dux Generalis, ex Imperio in Bohemiam irrupit, eiusque Metropolim Pragam obsidione pressit, socii Collegii Kuttenbergensis vicini hostis vim reveriti, tutiores & remotiores Urbes circumspicere coeperunt. Novam Domum aliquot ex iis tendebant, cum repente ab infidentibus sylvam hæreticis ruricolis, uno Kuttenberga milliario invaduntur, despoliantur, & tres insuper, reliquis fua dilapsis, crudeliter necantur. P. Joannes Meagh natione Hibernus, Patria Corcensis, Litanias Lauretanas cum socio recitabat, cum primo statim vulnere plumbea glande felopi, pectus traiectus, occubuit. Martinus Ignatius Zemeticii in Silesia natus, præter bombardæ ictum pectore similiter exceptum, graviter securi in capite caesus est; utrique tamen vulneri aliquamdiu superstes, ad truncum arboris adrepsit, genibus ad eundem nixus postridie exanimis repertus. Wenceslao Trnosska Prosnicensi Moravo, tempora globus ita penetravit, ut effluente cerebro animam simul eodem vulnere exegerit.
Vehebant iidem secum, ne profanis hæretici militis manibus polluerentur, innumeras sanctiorum reliquias, non ita pridem Roma a P. Nicolao Lancicio (nam & ipse comes itineris & fugae aderat) allatas, in quas hæreticum furorem impii praedones potissimum exerentes, cistis, quibus honorifice includebantur, eiecerunt, abiectasque in terram, & impie proculcatas, dispersis inferiptionibus ita confuderunt, ut ab invicem, discerni pleræq; nunquam deinceps potue-rint. Sed nihilominus post cædem devote collectæ, multis in Boemia Societatis JESU Collegiis in thesaurum pietatis & templorum cesserunt, hodieque passim in Altaribus publicæ venerationi expositæ visuntur. Ut autem notius fieret, quid impii latrones in Patrum cæde persecuti sint, solam videlicet Religionem & propagandæ Fidei in illa vicinia ardorem: neminem ex sæcularibus, quorum longe plures fugæ comites aut duces aderant, violarunt, aut molestia quavis affecerunt, quin imo bono animo & securos esse iussos, pacifice cum rebus suis dimiferunt.
P. Ioannes Meagh, quem mors in Fidei causa non longe post in Hibernia forte obe¬unda (eo enim tunc Superiorum nutu, ad populares iuvandos redibat) in Boemia an¬tevertit, posteaquam voluntarius Religionis causa a Patria exul, Italiam, Galliam, ac subinde Hispaniam peragrisset, liberalibus Catholici Regis stipendiis donatus, Neapoli aliquamdiu veluti securo in portu vixit. Incidit illic aliquando felici casu, eodem quo Societatis lEsu primus Parens eventu, in librum gesta sanctorum explicantem, quempriusquam evolveret, elevata in DEVM mente ardenter petiit, ut eiusmodi sancti vita, fortuito volumen aperturo, obveniret, cuius exempla vivendo a se potissimum ex113primi DEus ordinasset. Sed cum explicanti librum vita S.Dympnae martyris, popularis suæ obvenisset, ratus virginis puellæ vitam minime suae imitationi appositam, aliam identidem nova indagine sortiri parabat. Sed arcano semper impulsu retractus, nihilomnus eandem, quamvis renitens legere pergebat. In cuius decursu deprehendens, qualiter Virgo Regia incestuosam Parentis erga se libidinem, spontanea ab Regno exul effugisset, & carceres & martyrium pro Fide ac Virginitate subiisset, cogitare cœpit, quid si me ab eadem Hybernia hæresin fugientem, velit DEus insuper peccatorum occasiones ulteriore in quampiam Religionem fuga devitare? quid si deinde eodem quandoque redire Iubens, martyrio dignetur coronare? Quædum paucis apud se diebus secreto deliberat, inopinato flagitiosi criminis false postulatus, carceri mancipatur, ubi destitutus omni hominum ope, unico S. Ignatii, cuius in pariete affixa erat imago, innocenter etiam in ergastulum deiecti, exemplo se solabatur, certo apud se statuens. Deo cordi esse,ut in eius Religione Cœlo famularetur. Quam numinis eses indubiam mentem novus deinceps casus certum penitus illi confecit. Sancti namque illius patrocinio subinde carcere dimissus, dum Romam proficifscetur, graviter læsa tibia, Collegio PP. Societatis exceptus, & magna charitate curatus est. Quam Ignatii filiorum in se peregrinum benevolentiam, & vulneris in saucio crure cum eodem sancto similitudinem profunde ponderans, 114divinæ vocationis iam certus, in Societatem recepi Romæ summis precibus flagita-vit; unde acceptis a Præposito Generali ad Neapolitanum Provincialem literis, Tyrocinium ibidem, iam initiatus sacerdotio, ma¬gno ardore auspicatus est. Hoc ubi confecit, in Boemiam interim, dum arduæ in Hyberniam missioni maturesceret, ad durandam vitæ Religiosæ exercitiis virtutem, missus est. Enituit hic in ipso singularis ad animarum quæstum faciendum ardor, zelusque iis adiuvandis flagrantissimus, quem in colloquiis omnibus inducebat, nullos alios fermones miscere solitus, nisi qui Divinitatis æstimationem ingenerando, animum fervore & heroicis desideriis incenderent. His ille plenissimus semper quidem, sed in sanctissimo præcipue sacrificio apparebat, eam pietatis & devotionis exuberantiam, dum litaret, præseferens, ut illa adstantes etiam ad teneritudinem & fervorem inflammari se faterentur. Acceperat iam tum discesium in Hyberniam imperantes a Præposito Generali literas, & ad eum spiritualibus S. Ignatii Exercitiis animum comparaverat, tanta insundentis sese Divini spiritus ubertate, ut certum fundendi pro Christo sanguinis pignus in iis se accepisse diceret. Sed dum prosectionem ex Bohemia in Hyberniam apparat, eam etiam fuga maturare cum sociis mars Suecicus compulit, in qua non longiore quam unius militaris itinere, ad terminum felicitatis æternæ pertigit, odio Religionis ab hæreticis cæsus 31. Maii. An. 1639. ætatis 41.
Reliqui duo socii fuere e numero Fratrum Coadiutorum; & Wenceslaus quidem annorum 40. Ianitoris plerumque munere per annos 17. fungi solitus: Martinus autem omnia prope status sui munia, cum magna perfectione per 42. Religionis annos ita obiit, ut non vulgaris sanctitatis opinionem apud socios fit commeritus. Eluxit in eo vitæ integritas cum circumspectione, qua leves etiam imperfectionum nævos procul amoliebatur: Pietas in divinam Eucharstiam tenerrima, quam lachrymarum profluvia in sacra Communione abunde testabantur. His accessit devotio in Deiparam singularis prorsus, & ad familiarem usque consuetudinem provecta, quam & aspectabilem aliquando, & se alloquentem, imo & mortis pro fide obeundæ prænunciam, creditur habuisse. Est in Basilica Kuttenbergensi S.Barbaræ, statua Matris DEI, prodigiis, & in mortales beneficiis percelebris, magna idcirco totius viciniæ devotione frequentari solita, & periculosis bellorum temporibus unicum Patrum Societatis illico refugium, non sine miraculi specie sæpius extremam perniciem a Collegio amolita. Eius Basilicæ curam per id tempus Æditui munere gerebat Martinus; qui illud in præcipua felicitate reponens, officium Cubicularii apud Dominam suam commissum sibi credebat, eratque in veneratione illius assiduus. Ante cuius aram quidquid temporis occupationibus aliis supererat, genibus nixus, vel etiam, dum sine arbitris se esse credebat, in terram prostratus, precabatur, & devotissima, veluti si cum spirante & vivente ageret, mittebat alloquia, necessitates suas confidenter aperiebat, & remedia postulabat. Cum vero martyrii ardens desiderium semper animo circumferret, & ore qualibet pene sermocinatione resonaret, hanc præcipue gratiam sibi ut Mater a Filio exoraret, importunus instabat. Paucis ante cruentam cædem hebdomadis, solito serventius ante dictam statuam pro incomparabili hoc beneficio supplex factus, audit ex illa voti compotem futurum, & non longe post sanguinem pro Filio suo daturum. Quo accepto, gratiis immensis DEI paræactis, dum tardius quam consueverat, Collegium repetit, & amœna hilaritate præter morem renidens, oculis etiamnum a lætitiæ lachrimis rubentibus apparet, quaerit ex eo sociorum unus, singulari confidentia, ob morum & virtutis similitudinem eidem obstrictus (a quo id ipsum mihi aliisq; sæpius narratum accepi) tam insolitatæ iucunditatis causam? Qui præ gaudii magnitudine pene exiliens, quidni mi frater, inquit, latus sim & iucundus, qui a Domina mea responsum accepi, oppetendæ per sanguinis in Fidei causa effusionem beatissimæ mortis? quæ ei feliciter obtigit anno ætatis suprafexagesimum quarto.